Ang Huling Awit ng Sisne: Chapter 4


Ang Huling Awit ng Sisne

I hope you still know the story. And I hope you still read my blog.

Enjoy! And please keep reading, commenting and sharing!🙂

Disclaimer: This is a work of fiction. Any resemblance to real people and events are purely coincidental. Furthermore, unauthorized use and/or duplication of this material without express and written permission from this blog’s author and/or owner is strictly prohibited. Excerpts and links may be used, provided that full and clear credit is given to PINOY M2M Stories with appropriate and specific direction to the original content. Thank you.

_________________________________________________

“Mama, papa!” sigaw ni Adrian pagbaba nito sa sasakyan. Mabuti na lang at wala masyadong traffic pa-Cavite.

“Adrian! Buti naman at nabisita ka. We missed you!” bati ni tita habang binubuksan ang gate.

I consider myself very lucky dahil supportive and accepting and parents ni Adrian. Nung unang beses niya akong ipinakilala sa kanila, sobrang kabado pa ako dahil alam ko namang hindi lahat ng magulang ay natatanggap na bakla ang kanilang anak.

“Pumasok na kayo dun, hijo. Tamang tama, nagluluto ang tito mo,” wika sa akin ni tita matapos niya akong yakapin.

“Naku, mukhang mapaparami kain natin, tita. Nagdala din po kami ng konting ulam, e,” tugon ko.

Pagpasok namin ng bahay nila ay dumiretso kami ni Adrian sa kusino upang batiin ang kanyang tatay na abalang naggagayat ng mga gulay. Si tito na siguro ang pinakacool na tatay na nakilala ko. He treated me like I was his own son. In the years that Adrian and I were–are–together, hindi niya nakalimutan ni isang beses na batiin ako sa birthday ko, at icelebrate ang mga achievements ko sa buhay.

Nagpasya akong tulungan si tito sa pagluluto habang si Adrian naman ay umakyat sa kwarto niya sa hindi ko alam na dahilan.

“Salamat anak at dinala mo dito si Adrian. Alam mo naman kami ng tita mo, hindi lang kami nangungulit pero siyempre namimiss din namin yang unico hijo namin,” paumpisang wika ni tito.

“Pasensya na po kayo, tito. Medyo busy lang po talaga kami pareho sa work. Pero wag kayo mag-alala, mas dadalasan na po namin dumalaw sa inyo,” nakangiti kong sagot.

Ito ang isang bagay na namimiss kong gawin kasama ang mga magulang ko. Parehong magaling magluto sina mama at papa. Madalas, ito ang bonding moment namin pero mula nang malaman nila ang tungkol sa amin ni Adrian ay unti-unti nang lumayo ang loob nila sa akin. Sinubukan ko pa noong una na mas mapalapit sa kanila, pero siguro ay napagod na lang din ako. Alam kong wala akong ginagawang masama pero bakit para akong nagmamakaawa para sa pagmamahal at pagtanggap nila? Sa Baguio na sila nakatira ngayon dahil nakabili si papa doon ng rest house. Ilang taon na rin mula nang huli ko silang makasama. Aaminin ko, masama ang loob ko dahil ang akala ko, mga magulang ko ang unang makakatanggap sa akin. But I still miss them everyday.

Narinig kong may pababa ng hagdan at nang mamasdan ko ang tila nag-aalalang mukha ni tita ay agad bumilis ang tibok ng dibdib ko. May masama bang nangyari kay Adrian?

“Dad, asan ba yung medicine kit natin? Medyo sumakit daw ‘yung ulo ni Adrian e. Paiinumin ko lang ng paracetamol,” tanong ni tita.

Hindi ko na narinig ang sagot ni tito dahil dali-dali akong umakyat at pumunta sa kwarto ni Adrian.

“Baby, anong problema? Halika, dalhin na kita sa ospital,” nag-aalala kong wika.

“OA mo, baby. Sumakit lang ng kaunti ang ulo ko. Paracetamol lang, okay na ‘to.”

Hindi maalis ang kaba sa isip ko dahil everything that has happened today seems like a weird dream. A great dream, yes, but weird nonetheless.

“Bumaba na lang tayo. Baka tapos na magluto si papa.”

Mula nang sumakit ang ulo ni Adrian, hanggang ngayon na mag-uumpisa na kaming kumain ay hindi na mawala sa akin ang pag-aalala. Nadagdagan pa ito ng ma-realize ko na matatapos na ang araw. Baka bukas…

“How’s work, hijo? I understand kagagaling mo lang ng Singapore?” tanong ni tita habang kami ay kumakain. Nakakatuwang pagmasdan si Adrian habang kumakain. Iisipin mong ang tagal niyang hindi nakakain ng masarap sa ikinikilos niya ngayon. Kung sa bagay, masarap naman talagang magluto si tito.

“Opo, tita. Medyo busy dahil may regional client kaming gustong makuha kaya I had to visit their office. I’m optimistic naman na we are able to secure them as a new client,” kwento ko sa kanila.

“Alam mo ba mama, sa sobrang sipag ni baby, I can retire right now and he will be able to provide for both of us,” natatawang komento ni Adrian.

“Na syempre hindi mo gagawin. Hindi kita pinag-aral para umasa lang sa iba,” balik na sagot naman ni tito. Natawa kaming tatlo sa tinuran niya. Palaging magaan ang mood kapag kasama ko ang pamilya ni Adrian.

“Pero dad, naaalala mo ba kung paanong nagkakilala ‘tong dalawa?” tanong ni tita.

Napahinto si Adrian sa pagsubo at akmang maghahanda sa pagkukwento. “Ayan na naman tayo, mama. Ako na magkukwento. Baka kung ano pa idagdag mo, e.”

 

“Mr. Samonte, if I were you maghahanap na ako ng tutor. At this rate, I maybe seeing you again next year,” wika ni Ma’am Flores kay Adrian pagkatapos ng kanilang Physics class. Graduating na si Adrian at handang handa nang magkolehiyo pero mukhang mabubulilyaso pa yata.

“Grabe naman, Ma’am Flores. Ipasa n’yo na ako,” pakiusap ni Adrian.

“Pass your final exam and makakagraduate ka. Otherwise, part ka lang ng audience sa graduation ceremony next month,” pagmamatigas ni Ma’am Flores.

Paglabas nila ng classroom ay agad nilapitan ni Gab si Adrian. “Best friend, ano na? Baka mamaya mauna pa akong grumaduate sa’yo!”

“Ano ka ba? Kapag ikaw nagdilang anghel, lagot ka sa akin. Tulungan mo na lang kasi ako.” Bakas sa mukha ni Adrian ang pagkabalisa. Hindi man siya ang pinakamatalino sa batch nila ay alam naman nitong may ibubuga talaga siya, kung hindi lang siya tamad mag-aral.

“E bakit ka lumapit sa isa sa mga nasa star section? I’m sure may papayag naman sa mga ‘yun na turuan ka,” ani Gab.

“Sino sa tingin mo ang papayag?” tanong ni Adrian.

“Mag-umpisa ka sa pinakamatalino. Doon ka sa running for valedictorian.” Dumiretso sila sa cafeteria upang kumain nang makasalubong nila ang kanina lang ay pinag-uusapan nila.

“Uy, pwede ba kitang makausap?” tanong ni Adrian sa nakasalubong.

“Tungkol saan?” balik na tanong nito.

Si Gab ay nasa tabi pa rin ni Adrian. Samantalang nagpatuloy lang sa paglalakad ang mga kasama nito. “Kuha na kami ng upuan, Kyle! Sumunod ka na lang.”

At dito na nagsimula ang kwento nina Adrian at Dylan.

Ang Huling Awit ng Sisne: Chapter 3


Ang Huling Awit ng Sisne

It’s been what, two years since I last wrote Chapter to of Ang Huling Awit ng Sisne. I’m sorry kung super natagalan ang kasunod pero heto na.🙂 Enjoy!

Disclaimer: This is a work of fiction. Any resemblance to real people and events are purely coincidental. Furthermore, unauthorized use and/or duplication of this material without express and written permission from this blog’s author and/or owner is strictly prohibited. Excerpts and links may be used, provided that full and clear credit is given to PINOY M2M Stories with appropriate and specific direction to the original content. Thank you.

_________________________________________________

11:30 AM

“Hey Gab! Buti nakarating ka kahit medyo short notice,” bati ni Adrian sa best friend nito. Inaya niya si Gab na samahan kaming maglunch sa may Cultural Center of the Philippines.

Naging sobrang malapit na rin sa akin si Gab. Noong una ay medyo pinagselosan ko pa siya nang bago pa lang silang magkakilala ni Adrian. Pero nung naglaon ay nakita ko naman na talagang magkaibigan lang ang turingan nilang dalawa.

“Kamusta, Dylan? Ang weird mo kanina,” bati nito sa akin.

“Nung tinawagan ka niya? Ano bang pinag-usapan n’yo?” usisa ni Adrian.

“He was telling something about…” sagot sana ni Gab pero inunahan ko na ito.

“I was just asking him tungkol dun sa isang recipe ni Tita Cindy. Gusto ko sana pag-aralan natin,” pagsisinungaling ko. Ayoko nang malaman muna ni Adrian ang tungkol sa gumugulo sa isip ko.

Hindi na rin sumagot si Gab. Marahil ay nakita niyang ayoko sabihin kay Adrian ang totoo.

“Kamusta ka na Gab?” tanong ko rito.

“Okay naman. I can finally say that I have moved on. While I won’t deny na special pa rin sa akin si Jeff, when I saw how happy he was during their union, doon ko narealize na baka he would never be that happy if he was with me.”

“I’m sure you’ll find the right person for you,” tugon ko rito.

Masaya ang naging lunch namin nina Adrian at Gab. Unti-unti ko nang nakakalimutan ang tungkol sa mga hindi kapani-paniwalang nangyari sa akin ngayong araw. Mas gusto ko na lang pagtuunan ng pansin ang mga nangyayari ngayon. Iyon lang naman talaga ang importante.

Matapos kumain ay umalis na rin si Gab dahil sa pakiusap na rin ni Adrian. Mas gusto kasi muna niyang kaming dalawa lang ang magkasama ngayon.

“So what now?” tanong ko rito.

Binigyan lang ako nito ng isang malaki at makahulugang ngiti.

2:00 PM

“Akala ko naman kung saan tayo pupunta,” sabi ko kay Adrian.

“Remember when we used to spend the whole afternoon and evening together, slouched in bed and watching our favorite series and movies?” tanong sa akin nito.

“Yup. Those were some of my fondest memories,” matipid kong sagot. While I enjoy being with him today, I still couldn’t remove the idea of seeing him in a coffin from my mind.

“So, what are we watching today?”

“Gusto ko yung medyo emo. How about ‘If Only’?” tanong ni Adrian sa akin.

“Huwag yun!” mabilis kong tugon. Hindi ko alam if nananadya ba talaga ang tadhana pero bakit sa lahat ng pelikulang gusto niya, iyon pa ang naisipan niyang panoorin ngayon.

Tungkol sa isang kasintahan na namatay na nabuhay ulit ang pelikula. So, is it really just a coincidence o may gusto talagang ipahiwatig sa akin ang tadhana? Naguguluhan na talaga ako. At kung magkatotoo nga ang ikinakatakot kong kahihinatnan ng mga pangyayari ngayon, hindi ko na kakayanin ang sakit.

“Baby, natulala ka na naman,” puna ni Adrian.

“I’m fine. But can we please choose another movie? I want something light lang,” pakiusap ko dito.

Nang makapili na kami ng papanoorin ay tumabi na si Adrian sa akin sa kama. Sumandal ito sa dibdib ko habang nakahiga sa aking balikat.

Kung alam niya lang kung gaano ko ipinagdasal na magawa ulit namin ito.

Sa kalagitnaan ng pelikula, hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako at napansin ito ni Adrian, nang taong kagabi lang ay hinihiling ko na makapiling ko muli.

“You’re being weird, kanina pa,” wika ni Adrian.

Pinahid ko ang mga luha sa aking mata at ngumiti sa kanya. “I’m just happy, baby. The past few days have been really stressful and I am just really thankful to be spending this day with you.”

“That busy at work, huh?” tanong ni Adrian. “Don’t think about it for now and just relax,” dagdag nito habang hinigpitan ang yakap nito sa akin.

Pagktapos ng pelikula ay may naisip akong gawin na tiyak ikatutuwa ni Adiran. “Baby, how about we visit your parents and have dinner there tonight?”

Mula nang bumukod kami ni Adrian ay bihira na itong makauwi sa kanila. Kahit na work from home siya ay madalas sa condo lang siya naglalagi dahil mahabang oras din ang kailangang igugol para sa trabaho niya. Madalas ay twice a month lang kami makabisita sa mga magulang niya.

“Sige! I am sure matutuwa sila!” reaksyon ni Adrian. Bigla itong tumayo mula sa kama at dumiretso sa banyo.

“Maliligo lang ako, baby, medyo nag-amoy araw ako nung nag Baywalk tayo, e,” sabi nito. “You can join me if you want,” mapang-akit nitong sambit.

“Baliw ka baby,” natatawa kong tugon. Tila hindi pinansin ni Adrian ang sinabi ko dahil inalis na nito ang mga suot habang papalapit sa akin at hinila ako papunta sa banyo.

“I love you so much baby,” bulong ko sa kanya. “Mahal na mahal kita. Mahal na mahal.”

Kismet: Chapter 11 (FINALE)


IMG_0513

Previously:

“Spending time with you and your family makes me happy. Thank you for letting me be with you kahit this morning lang,” tugon ni Tristan. “After this, can we go out for a bit? I want to tell you something.”

Napaisip si Jeric kung ano ang nais sabihin ni Tristan sa kanya.

“I’ve made up my mind and I have Mommy Krista’s approval so you can’t do anything about it anymore.”

Kinabahan si Jeric sa narinig. Ano nga kaya ang gustong sabihin sa kanya ni Tristan?

“Mama, alis na po kami,” paalam ni Jeric. Lutang pa rin ito sa nangyari kani-kanina lang. Sa kanila nag-agahan si Tristan at ito pa mismo ang nagluto ng kinain nila. Hindi rin niya mapigilang hindi mapansin kung gaano kasaya ang mama niya.

“O sige, mag-ingat kayo ha!” tugon ng mama niya na kasalukuyang naglalaba.

Bahagyang natahimik sina Tristan at Jeric pagsakay nila sa kotse. Si Jeric ay napapaisip kung ano ang sasabihin sa kanya ni Tristan. Si Tristan naman ay tila tutok na tutok sa daan dahil siya ang nagmamaneho.

Ilang minuto pa ang nakalipas ay pamilyar kay Jeric ang tinatahak nila.

“Pupunta tayong FBN?” tanong ni Jeric. Hindi siya pinansin nito. Bakas din sa mukha nito ang kaba. “Huy, okay ka lang?”

Bahagyang natauhan si Tristan. “Ah, yeah. Okay lang ako,” wika nito at ngumiti kay Jeric.

Pagkapark nila sa FBN ay agad lumabas ng sasakyan si Tristan. Binuksan nito ang pinto ni Jeric at marahan itong hinila palabas ng sasakyan. Nagtataka man si Jeric ay lumabas na rin ito. Nang akala niya ay bibitiwan na siya ni Tristan, nagulat si Jeric nang patuloy pa rin siyang hawak ni Tristan mula sa parking lot, sa elevator at hanggang paglabas nila sa tapat ng isang studio ng FBN.

Binitiwan lamang siya nito nang magsimula nang magsikuha ng litrato ang mga media na nasa loob ng studio.

Nalilitong nilibot ni Jeric ang kanyang mata sa loob ng studio at tsaka nito nalinawan na parang may press conference si Tristan.

Mabilis na naglakad si Tristan papunta sa stage kung saan may table at upuan para sa kanya. Si Jeric naman ay nahusto nang tumayo sa likuran malapit sa pintuan.

Patuloy pa rin ang pagkuha ng litrato ng mga media kay Tristan habang ang iba naman ay abala sa pagtingin kung maganda ang anggulo ng kanilang video recording.

Natahimik ang lahat nang may isang reporter ang nagtanong kay Tristan.

“Tristan, totoo bang kaya ka nagpatawag ng press con ngayon ay dahil magpapaalam ka na sa showbiz?” tanong ng isang reporter. Tila mga batang ilang araw na hindi pinakain naman lahat ng media na nakatanghod kay Tristan habang hinihintay ang sagot nito.

“Yes. Kismet will be my last show. I’ve talked with Mommy Krista and my FBN management and we all agreed amicably that this is what’s best for me.”

“Ano ang dahilan kung bakit ka nagpasya na magquit na? Dahil ba nababalitang may bagong boyfriend na si Andrea?”

“Masaya ako that Andrea found a new love. I know the guy and I’m sure that she will be very happy. But hindi iyon ang reason why I’m quitting,” pahayag ni Tristan. “In fact, I myself has found a new love.”

Rinig sa buong studio ang bulungan ng media habamg si Jeric naman ay nanlaki ang mata sa narinig.

“Sasabihin mo ba sa amin kung sino itong bagong nagpapasaya sa’yo?” tanong ng isang reporter.

Sa halip na sagutin ang reporter ay ngumiti lang si Tristan at tumayo sa kanyang upuan upang maglakad pababa ng stage.

***

Halos isang taon na mula nang magquit si Tristan sa showbiz. May bago nang superstar ang FBN-8 at iyon ay si Alex.

“Anak! Nandito na si Tristan!” sigaw ng nanay ni Jeric.

“Let’s go?” tanong ni Tristan pagbaba ni Jeric mula sa kwarto.

Habang nasa sasakyan ay kinumusta ni Jeric ang kasintahan. “Hindi mo ba namimiss mag-artista?”

“Babe, alam mo naman ang dahilan kung bakit ako nag-showbiz noon. I just don’t see any reason to continue it now. And I enjoy the privacy I have now–the privacy we enjoy now,” tugon ni Tristan na abala sa pagmamaneho.

“Nga pala, nagtext sa akin si Rain, magdinner naman daw tayo minsan nina Andrea,” pag-iiba ng topic ni Jeric. Bago pa man maging magkasintahan sina Tristan at Jeric ay nauna nang mapa-oo ni Rain si Andrea at kakacelebrate nga lang nila ng kanilang unang anniversary.

“How about this weekend? Sabihin mo sa place ko na lang, I’ll cook for them,” nakangiting tugon ni Tristan.

Ilang minuto pa ang nakalipas ay nakarating na din sila sa puntod ni Mommy Krista. Halos buwan buwan ay binibisita nila ito.

“Hi, Mommy Krista. How are you? I still miss you, you know. I just hope you’re happy there in the clouds and the sky,” nakangiti man si Tristan ay bakas pa rin ang lungkot nito.

Isang oras sila nanatili doon bago nagpasya ang dalawa na umalis na.

“Saan mo gusto maglunch?” tanong ni Tristan kay Jeric na hawak hawak ang kamay habang naglalakad pabalik ng sasakyan.

Totoo ngang may mga bagay na nangyayari hindi dahil gusto natin. May mga pagkakataong sinusubok tayo ng panahon para maging matatag at maging mas mabuting tao. At may mga taong dumadating sa buhay natin para itama ang mga mali at para ipadama sa atin na karapat-dapat tayong mahalin.

Iba-iba ang tawag natin dito. Tadhana. Destiny. Fate. Pero para sa buhay nina Tristan at Jeric, lahat ng nangyari sa kanilang mga buhay ay nangyari dahil sa…kismet.

WordPress or Wattpad?


I’ve been writing my stories here on WordPress for years now and I feel like there are quite a number of readers who regularly visit the blog, but I’ve been thinking if I should stop posting new stories here and move to Wattpad. 

What do you think?

LoveYourself’s New Online Novel “Harana”


I know. I know. Ang dami ko nang utang sa inyo. Sorry! Busy busyhan sa life.

Pero may pambawi naman ako kahit papano.😀

Just found this new online novel published by LoveYourself, one of the organizations na sinusuportahan ko dahil naniniwala ako sa advocacy nila, which is to educate Filipinos about HIV and to encourage us na magpa HIV screening.

Anyway…enjoy Chapter 1 of “Harana,” LoveYourself’s first online novel. Nakakakilig ‘to, promise!

Click the image to read