Kismet: Chapter 4


kismet

As usual, sorry dahil natagalan yung susunod na chapter. Sobra busy lang talaga ako sa trabaho. Salamat sa pang-unawa. Enjoy!

Disclaimer: This is a wor`k of fiction. Any resemblance to real people and events are purely coincidental. Furthermore, unauthorized use and/or duplication of this material without express and written permission from this blog’s author and/or owner is strictly prohibited. Excerpts and links may be used, provided that full and clear credit is given to PINOY M2M Stories with appropriate and specific direction to the original content. Thank you.

_________________________________________________

Previously on Kismet: Chapter 3:

 

“Nagkaroon lang kami ng hindi pagkakaunwaan ni Stella. May balak ka pa bang makipagkita sa pamilya nila?” tanong ng nanay ni Jeric na si Blessy.

“Ngayon pong darating na Sabado. Pinapapunta po ako ni Ms. Stella. Weird pa nga lang din po kasi ang tingin niya, ako ang anak niya. Nakakahiya tuloy sa totoo niyang anak,” tugon ni Jeric.

“Sana ‘yan na ang huli mong pakikipagkita sa kanila, anak,” pakiusap ni Blessy.

* * *

“Let’s go?” wika ni Tristan sa lalaki paglapit niya rito. Naunang naglakad si Tristan papalapit sa sasakyan nito. Nakasunod naman sa kanya ang lalaki.

“Did you miss me?” tanong ng lalaki kay Tristan.

“What do you think?” balik na tanong ni Tristan na sinagot naman ng lalaki ng isang halik.

“Of course I missed you,” wika ni Tristan. “I missed you so much, kuya.”

– – – – –

 

“Meet me at Shangri La Plaza at Shaw Boulevard. Late matatapos ‘yung shoot ko. Sabay na tayo pumunta sa bahay,” sabi ng text ni Tristan kay Jeric Sabado ng umaga.

 

“Anak!” sigaw ng nanay nito na si Blessy. “Nandito si Rain.”

 

“Paakyatin n’yo na lang po,” tugon ni Jeric.

 

Ilang segundo lang ay bumukas na ang pintuan ng kwarto ni Jeric at pumasok si Rain. Dumiretso ito sa pag-upo sa kama katabi ng kaibigan.

 

“Sigurado kang ayaw mong samahan kita mamaya?” tanong ni Rain kay Jeric.

 

“Oo. Kaya ko naman sarili ko. Ano tingin mo sa akin?” sagot ni Jeric.

 

“Eh baka kasi mamaya, hindi ka makapagtimpi at gahasain mo ‘yung tao,” natatawang pang-aasar ni Rain.

 

“Gago,” maikling tugon ni Jeric.

 

“Pero ‘wag kang mag-alala. Kahit anong mangyari, kakampi mo ako, kahit na nakakulong ka na,” natatawa pa ring sagot ni Rain.

 

“Bakla! Bakla! Bakla!” sigaw ng mga batang lalaki sa nakasubsob sa sahig na si Jeric.

“Hoy! Tigilan n’yo siya!” malakas na sigaw ni Rain habang tumatakbo palapit sa kaibigang si Jeric.

Habang walang tigil pa rin sa pang-aasar ang mga kaklase nito ay walang imik lang si Jeric at tinatanggap lahat ng pang-aasar na naririnig. Pero kahit na ganoon ay hindi mo naman ito mababakasan ng pagkalungkot at takot.

Nang makalapit na si Rain ay isa-isa nitong tinulak ang mga kaklase nilang nakapalibot kay Jeric. Nang umalis na ang mga ito ay tinulungan niya si Jeric na makatayo.

“Kaya ko naman sarili ko,” bungad ni Jeric kay Rain.

“Anong kaya, eh kanina ka pa nakasubsob diyan,” sagot naman ng kaibigan nito.

“Ayoko lang sila patulan dahil baka sa ospital ang uwi nila,” wika ni Jeric na medyo nakangiti na. Madumi na ang uniporme na suot niya dahil na rin sa mga sipa na natanggap nito kanina mula sa mga nang-aasar na kaklase.

“Jeric…” may pag-aalangan na sambit ni Rain.

“Ano ‘yun?”

“Bakla ka ba talaga?” mahinang tanong ni Rain na tila tinatantya kung maiinis ba si Jeric.

Napatingin si Jeric sa kaibigan dahil sa narinig nito. Medyo natatakot itong aminin kay Rain dahil baka layuan siya nito at ang mas malala, baka asarin din siya nito. Pero mas nanaig kay Jeric ang pagnanais na malaman na ng lahat ang totoo. Kung sa bahay nga nila ay alam na ng mga magulang niya ang tungkol sa kanya, wala na siyang dahilan para ilihim pa ‘to sa iba, lalong lalo na sa best friend niya.

“Oo.” Matipid na sahot ni Jeric. “Galit ka na rin sa akin?” dugtong nitong tanong sa kaibigan.

Hindi agad sumagot si Rain kaya ang akala ni Jeric ay nabawasan na naman siya ng isang kaibigan.

“Huwag kang mag-alala. Kahit anong mangyari, kakampi mo ako.”

 

“Naks naman! Ang gwapo ng best friend ko!” wika ni Rain pagbalik nito sa bahay nina Jeric at nadatnan niya ang kaibigang naghahanda para sa pagbisita kina Tristan at Stella.

“Alam mo, tigil-tigilan mo ko, Rain!” pasigaw na tugon ni Jeric.

“Uy, naiinis na best friend ko. Sige titigil na ako,” wika ni Rain. “Sabay nga pala ako sa’yo paglabas, may pupuntahan ako.”

“Maghahanap ka na sa wakas ng bagong trabaho?” tanong ni Jeric.

“Sabado ngayon, walang opisina. May kikitain lang ako,” sagot ni Rain.

Hindi na nag-usisa si Jeric dahil alam niyang magkukwento rin naman sa kanya si Rain kapag handa na ito.

 

* * *

Ilang minuta nang naghihintay si Jeric sa food court ng Shangri La mall sa Mandaluyong. Nakakuha pa siya ng isang text kay Tristan na nagsasabing malelate siya ng kaunti dahil late sila napack-up sa shoot nila.

 

Dahil hindi pa nanananghalian ay nagpasya si Jeric na bumili ng burger sa isa sa mga food stalls sa food court.

 

Habang kumakain ay nakita kong naglalakad papalapit sa akin si Tristan. Napansin ko rin na lahat ng taong daanan niya ay nakatitig sa kaniya. Marami na rin akong naririnig na mga nagbubulungan na sa wari ko ay siya ang pinag-uusapan.

 

“Let’s go?” tanong ni Tristan sa akin.

 

Hindi na ako hinintay nito na sumagot. Tumalikod na agad ito sa akin at nagsimula na ulit maglakad. Medyo nainis ako sa ikinilos niya. Bakit siya mag-aangas sa akin? Hindi ko naman siya hinihingan ng pabor. Sa katunayan, ginagawa ko pa nga ito para sa nanay niya.

 

Nang maalala ko si Stella ay tsaka ko medyo naintindihan si Tristan. Marahil ay may sama ito ng loob sa akin dahil ako ang kinikilalang anak ng nanay niya at hindi siya.

 

“Malayo pa ba kayo rito?” tanong ko rito nang mahabal ko na ito sa paglalakad.

“Malapit lang,” matipid nitong sagot.

 

Habang naglalakad ay doon ko lang napagmasdan si Tristan. Dahil galing pa sa shooting ay medyo bakas pa ang make-up sa mukha nito. Nakaputi lang itong t-shirt at maong na jeans pero ang lakas pa rin ng dating nito. Bahagyang nakataas ang manggas niya kaya napansin ko na may tattoo ito sa kaliwang braso.

 

Marahil ay napansin niya akong pinagmamasdan siya kaya tumingin ito sa akin. Bigla naman akong umiwas ng tingin pero hindi ko napigilang mamula dahil sa kahihiyan. Nakita ko sa peripheral vision ko na ngumisi ito kaya mas lalo akong nahiya.

 

Kinuha ko ang cell phone ko at agad na tinext si Rain.

 

“Gusto ko na umuwi!” text ko kay Rain.

 

Ilang minuto lang ay sumagot na ito sa akin. “Bakit? Inaapi ka ba ng gagong ‘yan?”

Tumingin ako kay Tristan at nakita kong diretso lang ng tingin nito sa nilalakaran naming at hindi ako pinapansin.

“Hindi. Nahuli niya kasi akong nakatitig sa kanya. Nakakahiya!!!” reply k okay Rain.

“LOL. Yan kasi, hindi mapigil ang sarili. Bwahahaha,” nang-aasar na tugon ng best friend ni Jeric.

Ilang minuto pa ay nasa parking lot na kami ng mall. Napakalaki ng sasakyan ni Tristan. Pagpasok naming ay doon ko naintindihan kung bakit kailangan niya ng ganoong kalaking sasakyan. Napakarami niyang mga damit at gamit doon. Siguro ay dito na siya madalas matulog habang papunta sa mga shootings niya.

“Saan ba kayo nakatira?” tanong ko rito nang makaupo na kami sa loob ng sasakyan.

“Sa may New Manila,” maikli nitong tugon.

Alam kong puro mayayaman ang nakatira doon dahil ilang beses na rin ako nakadaan doon habang namamasada.

Pareho kaming walang imik sa biyahe. Ang tanging maririnig ay ang radyong pinapakinggan ng driver ni Tristan.

 

Makalipas ang halos isang oras ay nakarating na kami sa bahay nila Tristan na nasa loob ng isang exclusive subdivision. Ibang-iba ito sa lugar namin na dikit-dikit ang mga bahay dahil dito, sobrang lalayo ng agwat ng mga bahay. Halos wala ka rin makikitang taong naglalakad sa kalsada maliban sa mangilan-ngilan na nageehersisyo at naglalakad kasama ang mga alaga nilang aso.

 

“Mommy’s been waiting for you since last night. Please bear with her,” wika ni Tristan habang hinihintay na bumukas ang gate ng bahay nila.

 

“I’m sorry,” ang mahina tugon ni Jeric dito.

 

“For what?” tila nagtatakang tanong ni Tristan.

“Dahil akala ng mommy mo, ako ang anak niya,” wika ni Jeric.

“Her doctor warned me na on the onset of her disease, magsisimula na siyang madisorient on what’s real and what’s not. Sanay na ako,” tugon ni Tristan.

Medyo nagtaka si Jeric kung bakit wala itong ekspresyon sa kanyang mukha habang nagsasalita.

Pagpasok nina Jeric sa loob ng bahay nina Tristan ay hindi na ito nagtaka sa laki ng tinitirhan ng artista.

 

“Mommy’s in her room,” wika ni Tristan sabay aya kay Jeric na puntahan na ito.

Pagpasok nila sa kwarto ni Stella ay agad na sinalubong ng ina ang inaakala nitong anak na si Jeric.

“I missed you so much, anak,” wika ni Stella na halos nangingilid ang luha.

Tumingin si Jeric kay Tristan at nakita nitong tumango ang ulo kaya niyakap na rin niya si Stella.

“Nagpaluto ako kay manang ng paborito mong Mac N Cheese. Halika, kain tayo,” wika ng ina ni Tristan.

Dali-daling naglakad si Stella at hawak nito sa kamay si Jeric. Nakasunod naman sa dalawa si Tristan na nakatungo lang habang naglalakad.

 

Pagdating nila sa dining area ay nakahain na ang pagkain. Pinaupo ni Stella si Jeric sa tabi nito.

“Halika Nurse Tristan, sumabay ka na sa amin. Alam mo bang ito ang paboritong pagkain ng anak ko tuwing malungkot siya,” wika ni Stella.

Matipid na ngiti ang sagot ni Tristan sa ina habang umuupo sa tabi ni Jeric.

Haban kumakain sila ay panay ang balik-tanaw ni Stella sa mga napagdaanan nila ng kanyang anak. Kabaliktaran naman ito ni Tristan na walang kaimik-imik na pinagmamasdan ang may sakit na ina.

 

“After nito, anak, punta tayo ng Eco Park. Alam kong favorite mo ‘dun,” wika ni Stella.

“Ah…eh…” hindi makasagot ng maayos si Jeric.

“Sige Stella. Pagkatapos mo kumain, I’ll help you change clothes para madala mo si Jeric sa Eco Park.”

Nagulat si Jeric sa sagot ni Tristan. Hindi nito mabakas ang nararamdamang sakit ni Tristan.

Dahil sa tinuran ni Tristan ay dali-daling tinapos ni Stella ang pagkain at bumalik na sa kanyang kwarto para mag-ayos at maghanda sa pag-alis.

Sina Tristan at Jeric ay tahimik na naghihintay sa sala nila. Napakablangko ng mukha ni Tristan. Wala kang maaaninag na kahit anong emosyon. Walang bahid ng lungkot. At mas lalong walang bahid ng saya.

“Okay ka lang?” ang mahinang tanong ni Jeric kay Tristan. Hindi nito lubos maisip kung paano niya nakakayanan ang sitwasyon nilang mag-ina.

“Yup,” maikli nitong tugon, tulad ng inaasahan ni Jeric.

Makalipas ang ilang minuto ay bumaba na rin si Stella. Agad silang sumakay sa kotse nina Jeric. Si Tristan ang nagmaneho papunta sa Eco Park at hindi na nito pinasama ang driver nila marahil ay para hindi na niya makatabi sina Jeric at Stella na nasa likod ng sasakyan. Bakas na bakas ang tuwa sa mukha ni Stella.

Tahimik ang tatlo sa loob ng sasakyan na tila bawat isa ay may ibang iniisip. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, payapa ang nararamdaman nina Tristan, Jeric at Stella.

Nang biglang…

* * *

Nasa isang malaking dance studio ang ilan sa mga pinakasikat na artists ng FBN-8. Ito ang unang meeting ng mga performers at staff ng bagong musical variety show nila na pinamagatang “Groove.”

Nasa studio na si Alex at hinihintay ang kaibigan nitong si Tristan. Pareho kasi silang kasali sa bagong show na ito.

Marami nang naglalabasang balita tungkol kay Tristan dahil bigla na lang itong hindi sumipot sa mga nakaschedule niyang taping and commitments. Kahit ang manager nitong si Mommy Krista ay hindi ma-contact si Tristan.

Isa-isa nang nagsidatingan ang iba pang magiging bahagi ng show ngunit wala pa rin si Tristan. Pinakahuling dumating ang anak ni FMC na si Victor na siya ring Associate Vice President for Entertainment ng FBN-8.

“Is Tristan here?” tanong nito sa mga taong nasa loob ng studio.

Nagtinginan lang ang lahat ng mga nasa loob ng studio dahil kahit sila ay hindi nila alam kung nasaan ito.

“Hindi kaya depressed pa rin siya sa pagkamatay ng mommy niya?” tanong ng isa sa staff ng show kay Alex.

“Pero more than one month na nang mangyari ‘yun. Babagsak ang career niya kapag hindi pa rin siya nagpakita,” tugon ni Alex sa kausap.

Muling sinubakang tawagan ni Alex si Tristan ngunit hindi pa rin nito sinasagot ang telepono.

Sa meeting na ito pinag-usapan nila ang magiging takbo ng pilot episode ng palabas. Dahil unang beses na gagawa ng musical variety show ang FBN-8 ay talagang tinutukan ni Victor ang preparasyon para sa pagsisimula ng show.

Ngunit hindi siya masaya sa pagkakasali ni Alex sa “Groove.” Kahit na wala siyang patunay ay hindi siya natutuwa sa mga kumakalat na balita na may relasyon si Alex at ang ama niyang si FMC.

Sinubukan pa nga nitong ipatanggal si Alex sa “Groove” ngunit sadyang mas makapangyarihan lang ang ama nito. Kaya sisiguruhin ni Victor na hindi magiging madali kay Alex ang pagtatrabaho sa FBN-8. Madali lang din naman siyang makakapagdahilan kapag may nakapansin na pinag-iinitan niya si Alex. Sasabihin lang niya na gusto lang niyang mahasa pa ang talento ng artista.

“Seryoso ka direk?” tanong ni Alex sa direktor ng “Groove” na si Direk Joe Clemente.

“Hindi ako ang nagdecide ng mga gagawin n’yo sa show, Alex. Aba kung ako ang masusunod, gagawin lang kitang host,” tugon ng direktor.

“Exactly! ‘Yan din ang ineexpect kong gagawin ko dito! Mapapahiya lang ako kapag pinilit ko ang sarili kong kumanta,” wika ni Alex.

“‘Yung mga nasa taas ang nagdecide, eh,” sagot ni Direk Joe.

Kahit hindi sabihin sa kanya ay alam niyang si Victor ang nagdesisyon. Alam niyang gusto siyang pabagsakin nito dahil na rin sa mga kumakalat na tsismis. Hindi naman niya ito maisumbong kay FMC dahil ayaw niyang mapagbintangan na sinisira niya ang relasyon ng mag-ama.

 

* * *

“Tristan! Patrick! Pumasok na kayo rito sa loob!” wika ni Stella sa dalawa nitong anak.

“Yes mommy!” sigaw ng panganay na si Patrick.

“Kuya, tuloy natin ‘yung game mamaya, a!” wika ng labindalawan-taong-gulang na si Tristan.

Lumapit si Patrick sa kapatid at bumulong, “Hindi. Mamaya, may mas masaya tayong gagawin.”

“Great!” sigaw ng batang si Tristan habang papasok sila ng bahay.

“Tristan,” wika ni mommy nilang si Stella habang kumakain sila ng merienda. “Tumawag kanina ‘yung parents mo habang nasa school ka pa, kinukumusta ka nila.”

Bata pa lang si Tristan ay alam na nitong hindi siya tunay na anak ni Stella at ng daddy niya. Ngunit dahil sa maayos na pagpapaliwanag ni Stella ay naintindihan naman ito ni Tristan.

High school pa lang nang mabuntis ang tunay na nanay ni Tristan. Dahil sa isang kaibigan ni Stella kaya nila nalaman na nais nitong ipaampon ang anak nila. Dahil hirap nang magbuntis si Stella ay ikinatuwa niya ang balita dahil gusto talaga nilang mag-asawa na magkaroon pa sana ng kapatid si Patrick.

“How are they?” tanong ni Tristan. Hindi naman ito galit sa mga tunay na magulang pero wala rin itong interes na makilala sila dahil masaya siya sa mga kinikilala niyang magulang, lalung lalo na sa mommy niyang si Stella.

“Pupunta na daw sila ng States. Tinanong ko nga kung gusto ka nilang makita bago sila umalis pero ang sabi ng mama mo ay wala na daw silang oras,” tugon ni Stella.

“That’s fine with me,” maikling tugon ni Tristan.

Matapos kumain ay tumakbo na paakyat ng kwarto ang magkapatid.

“What are we going to do, kuya?” tanong ni Tristan sa kuya nitong si Patrick.

“Remember the other day?” balik na tanong ni Patrick.

Hindi makakalimutan ni Tristan ang nakita niya nang bisitahin niya si Patrick sa kwarto nito nung isang gabi. Dahil sanay na siyang tumambay sa kwarto ng kapatid ay hindi na ito kumakatok kapag pumapasok ng kwarto. Pagbukas niya ng pinto ay naabutan nito si Patrick na nakahubad at may katabi ang best friend nitong si Mark.

“What were you doing then? Why were both of you naked?” tanong ni Tristan sa kapatid.

“Do you want me to tell you or would you prefer me to show you?” tanong ni Patrick sa kapatid.

Hindi nakasagot si Tristan kaya nilapitan na ito ni Patrick at unti-unting hinuband ang damit ng bunsong kapatid.

“What are you doing, kuya?” tanong ni Tristan.

Si Patrick din ang nagmulat kay Tristan sa mga makamundong bagay. At maka-ilang beses na rin nila itong nagawa ng magkasama ngunit ito ang unang pagkakataon na hinawakan siya ng kapatid.

At nang gabing iyon ang simula ng ibang klaseng relasyon nina Patrick at Tristan.

“Huy, bro! Natulala ka na naman dyan,” wika ni Patrick kay Tristan na nakaupo sa labas ng bahay ni Patrick.

“Wala, may naalala lang ako,” wika ni Tristan.

“Ano? What we did last night?” nakakalokong tanong ni Patrick.

“Baliw. Naisip ko lang, hindi kaya nagduda si mommy nung mga bata tayo kung bakit lagi ako sa kwarto mo natutulog?” malungkot na tanong ni Tristan.

“So you are thinking of mommy,” wika ni Patrick at tinabihan si Tristan.

“Alam mo, bro, I am also really sad that mom is gone. Pero you know that we must all move on. I’m sure that what she wants,” ani Patrick sa kapatid.

“Oo nga. Pero I can’t help but be guilty,” tugon ni Tristan.

“About what?” tanong ni Patrick.

“About what happened, about what we’ve been doing for years! Ang laki ng kasalanan ko sa kanya. She took care of me like I was her real son pero binalewala ko yun. I was a bad son,” naiiyak na wika ni Tristan.

“It was an accident, Tristan,” wika ni Patrick.

“That car crash was an accident. Pero us, having sex? That’s no accident. Ngayon ko lang narealize na hindi natin nirespeto si mommy,” sagot ni Tristan.

“But you very well now na hindi naman tayo totoong magkapatid,” pagtatanggol ni Patrick sa ginagaw nila.

“Pero pinalaki niya tayo na parang magkapatid,” kontra ni Tristan.

“So, ayaw mo na?” tanong ni Patrick.

Mula ng maaksidente sina Tristan, ang mommy nitong si Stella at si Jeric ay pumunta ng Amerika si Tristan at nakitira sa kapatid nitong si Patrick. Sinisisi nito ang sarili kung bakit nangyari ang aksidente na kumitil sa buhay ng mommy nito.

“Ewan ko! Hindi ko alam! Bakit kuya, gusto mo pa ba? May asawa’t anak ka na and yet you keep fucking your younger brother!” wika ni Tristan na nagtaas na ng boses dahil sa nararamdamang frustration sa sarili.

“Huwag ka ngang maingay! Baka marinig ka ni Sally!” ani Patrick patungkol sa asawa nito.

“O bakit natatakot ka ngayon? Kagabi ang lakas ng loob na pumasok sa kwarto ko,” tugon ni Tristan.

Halata sa mukha ni Patrick ang magkahalong takot at galit dahil sa inaasal ni Tristan. “Alam mo, kung magkakaganyan ka lang din naman. Umuwi ka na lang ng Pilipinas. Bakit ka ba nagkaganyan?!”

“Dahil kay mommy!” sigaw ni Tristan na tuluyan nang bumuhos ang emosyon. “Dahil si mommy lang naman talaga ang nagmahal sa akin, e! You just used me! And daddy never let me feel na mahal niya ako! It was always mommy! At nung nagkasakit siya, ako lang naman ang nasa tabi niya at nag-alaga, hindi ba? Pero ako pa ang hindi niya maalala!”

Medyo nawala ang galit ni Patrick sa kapatid. Bagkus ay sinubukan nitong yakapin si Tristan ngunit si Tristan na rin ang umiwas.

“I’ll try to catch the earliest flight back to Manila tomorrow,” wika ni Tristan at pumasok na ito sa loob ng bahay.

* * *

Halos dalawang buwan matapos ang aksidente ay nakakapagtrabaho na ulit si Jeric.

“Kamusta ang unang pasada mo anak?” tanong ni Blessy, nanay ni Jeric, sa anak matapos nitong mamasada sa unang pagkakataon matapos magpagaling dahil sa aksidente.

“Opo, mama. Hindi naman na po sumakit ang ulo ko,” tugon ni Jeric.

“Nabasa ko sa tabloid kanina, pabalik na daw dito sa Pilipinas si Tristan,” kwento ni Blessy sa anak.

“Ngayon lang siguro niya natanggap ‘yung nangyari,” tugon ni Jeric.

“Kawawa rin ‘yung batang ‘yun. Sinisi niya ang sarili niya kahit sa katunayan, wala naman talaga siyang kasalanan.”

“Sige mama, pahinga na po muna ko sa taas,” paalam ni Jeric sa ina.

Bago tumuloy sa kwarto ay dinaanan muna ni Jeric ang tatay nito at nagmano. Pagpasok niya sa kwarto aya agad siyang nagpalit ng damit at humiga sa kama.

 

Nakaidlip na ito nang tumunog ang telepono ni Jeric.

 

Pagtingin niya sa pangalan ng tumatawag sa kanya ay agad niya itong sinagot.

“Bakit ka tumawag?”

“Kita tayo,” wika ng kausap ni Jeric.

“Sa weekend na lang kung pwede,” tugon ni Jeric.

“Sige.”

“Magpapahinga na muna ako, Tristan. Kakagaling ko lang sa trabaho.”

“Alright, by Jeric. See you.”

One thought on “Kismet: Chapter 4

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s